orange♥acidic

คนไทยหน่อคนไทย

ณ ร้านขายชานมไข่มุขแถวบ้าน...(พาหุรัต)

เรา : พี่คะ ขอชา....และชา... อย่างละแก้วคะ

เจ้าของร้านชานม : คะสองแก้วนะคะ (ยิ้ม)

เรา : คะ

ชะนีที่ไหนไม่รู้ : พี่ๆ เอาชานมไข่มุข ด่วนเด๋วหนูมาเอา
(แล้วก็ทำเป็นโทรศัพ อารมประมาณตูรีบ)
(แล้วก็จ่ายตังเลย)

เจ้าของร้านชานม : เอ่อ แป๊ปนึงนะคะ(หันมามองเรา)

เรา : อ๋อคะ (ยิ้มหน้านางฟ้า แต่ในใจ พรุ่งนี้ชั้นอาจจจะไม่มาซื้อแกอีกดีไหม)

ชะนีที่ไหนไม่รู้ : ( เดินกลับมาพร้อมคุยโทรศัพแล้วมาทำเป็นยืนพิง มองคนขายมาของฉันได้รึยัง)

เจ้าของร้านชานม : นี่คะ (ยื่นให้ชะนี)

ชะนีที่ไหนไม่รู้ : เดินจากไป แบบไม่ได้รีบร้อน ( แบบนวยนาจเลยคะ ไม่เหมือน

ตอนที่มาเดินสั่ง ว่ากูรีบอะ )


 คือ จะซื้อร้านนี้บ่อยจนเส้นกันได้รึไงก็ไม่ได้ว่านะคะ
ถ้าไม่อยากต่อแถวก็เชิญร้านอื่นคะ
ชาวบ้านเขาต่อกันมาพักนึง
 แล้วแกมาเนียนแบบนี้...